ชอง พื้นที่ ตัวตนในกระแสการพัฒนา

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสูญเสียอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติ พันธุ์ชองในชุมชนภาคตะวันออกของประเทศไทย รวมถึงการรักษาวิถีวัฒนธรรมที่ส่งผลต่อการดำรง อยู่ของกลุ่มชาติพันธุ์ชอง และเสนอแนะแนวทางเชิงนโยบายสำหรับการพัฒนาเชิงพื้นที่ผ่านวิถี วัฒนธรรมชอง การวิจัยใช้วิธีการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ ผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตแบบมี ส่วนร่วม และการวิเคราะห์เอกสาร โดยมุ่งเน้นที่การศึกษากรณีตัวอย่างในชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์ชองใน ภาคตะวันออกของประเทศไทย ผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่ใช้ในการศึกษา จำนวน 20 รูป/คน การตรวจสอบ ข้อมูลแบบสามเส้าด้านวิธีรวบรวมข้อมูล การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา และอธิบาย ด้วยวิธีพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1. การสูญเสียอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ชองในชุมชนภาคตะวันออก พบว่าโครงสร้างทางสังคมและระบบเครือญาติของชาวชองอ่อนแอลงจากการพัฒนาเศรษฐกิจแบบทุน นิยม นโยบายที่กระตุ้นให้ประชาชนเข้าสู่ตลาดแรงงานสมัยใหม่ทำให้เยาวชนแยกตัวออกจากชุมชน ส่งผลให้พิธีกรรมดั้งเดิม เช่น “ผีประจำตระกูล” และ “ประเพณีการแรกนา” ลดความเข้มข้นลงการ เปลี่ยนแปลงนี้สอดคล้องกับแนวคิดของมาร์กซ์เกี่ยวกับรัฐและทุนที่ครอบงำโครงสร้างสังคม 2. วิธีการการรักษาวิถีวัฒนธรรมที่มีผลต่อการดำรงอยู่ของกลุ่มชาติพันธุ์ชองในชุมชนภาค ตะวันออก พบว่าชุมชนที่ยังคงรักษาวัฒนธรรม เช่น บ้านตะเคียนทอง และบ้านช้างทูน ใช้วิธี ผสมผสานวัฒนธรรมดั้งเดิมเข้ากับระบบเศรษฐกิจใหม่ เช่น การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และการใช้เทคโนโลยีถ่ายทอดภูมิปัญญา ซึ่งสอดคล้องกับโครงสร้างนิยมที่มองว่าวัฒนธรรมสามารถ ปรับตัวภายใต้โครงสร้างใหม่ 3. เสนอแนะแนวทางเชิงนโยบายต่อการพัฒนาเชิงพื้นที่ผ่านวิถี วัฒนธรรม “ชอง” เพื่อ รักษาอัตลักษณ์ชอง ควรมี (1) การจัดตั้งเขตอนุรักษ์วัฒนธรรม (2) การบูรณาการหลักสูตรภาษาชอง ในโรงเรียน (3) การสนับสนุนจากรัฐในการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรม และ (4) การพัฒนาเศรษฐกิจ ชุมชนที่เชื่อมโยงกับทุนวัฒนธรรม แนวทางนี้สนับสนุนมุมมองของบูร์ดิเยอที่ว่า “ทุนวัฒนธรรม สามารถสร้างอำนาจต่อรองและรักษาอัตลักษณ์ได้